Türkiye’de "enerji" denildiğinde aklımıza ilk gelen isimlerden biriydi Oğuz Türkyılmaz.

Yıllarca editörlüğünü üstlendiği “Türkiye Enerji Görünümü” raporları, sektörün tartışmasız ve en güvenilir başucu kaynağı oldu.

Ancak onu sadece bir "enerji uzmanı" ya da başarılı bir “mühendis” olarak tanımlamak, ömrünü adadığı mücadeleye ve taşıdığı devrimci karakterine haksızlık olur.

Oğuz Türkyılmaz, Türkiye’nin kamucu çizgisini bugüne taşıyan bir kuşağın en karakteristik temsilcilerinden, bilimi ve tekniği öncelikle halkın hizmetine sunan toplumcu geleneğin yaşayan hafızalarından biriydi. Mesleğini, fildişi kulelerde teknik hesaplar yapmak için değil; halkın ekmeğini, yoksulun hakkını ve memleketin geleceğini savunmak için bir araç olarak gördü.

Enerjiyi hiçbir zaman ticari bir meta olarak görmedi; temel bir insan hakkı olarak savundu. Doğal gaz fiyatlarından elektrik faturalarına kadar yaptığı her eleştiride, kamunun yararını, sokaktaki insanın hakkını gözetti. Türkiye tarihinin en zor dönemlerinden geçerek, bedeller ödeyerek geldi. Ama yüreğindeki insan sevgisi ve anti-emperyalist yurtseverliğiyle, “Bir gün mutlaka…” demekten asla vazgeçmedi.

Oğuz Türkyılmaz’ın kaybı, yalnızca enerji sektörü için değil, Türkiye’nin ilerici, kamucu ve toplumcu düşünce dünyası için de çok büyük bir boşluk anlamına geliyor. İnsanlar onu şüphesiz, teknik raporları ve enerji alanındaki derin uzmanlığıyla anacaktır; ancak asıl mirası, teknik kapasitesinin arkasına koyduğu insani duruşu ve halktan yana yaptığı politik tercihler olacaktır.